Αρχική > εκπαίδευση > Δύο μήνες εξετάσεις;

Δύο μήνες εξετάσεις;

Του Νίκου Τσούλια

ΤΟ ΑΡΘΡΟ 15.5.11

clip_image001

Πώς καταφέρνουμε τελικά να λειτουργούμε ανορθολογικά ακόμα και στα πιο εύκολα ζητήματα; Ελλάδα, 2011: η χώρα σε κρίση, ο παγκόσμιος οικονομικός ανταγωνισμός έχει πάρει μορφή πολέμου και το χρηματιστηριακό κερδοσκοπικό κεφάλαιο αλωνίζει χώρες και λαούς χωρίς η σφαίρα της πολιτικής, σε διεθνές και σε εθνικό επίπεδο και αποικισμένη όσο ποτέ άλλοτε από τα οικονομικά κέντρα εξουσίας, να μπορεί καθορίσει έστω κάποιους στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών.

Και ενώ είμαστε σε μια τέτοιου είδους ιστορική συγκυρία, δεν επιζητούμε τη βελτίωση της λειτουργίας των θεσμών μας με την ενίσχυση των ουσιαστικών πλευρών τους. Έτσι, η σχολική λειτουργία της διδασκαλίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση τελειώνει φέτος ακόμα πιο νωρίς απ’ ό,τι άλλες χρονιές, στις 10 Μαΐου. Αφιερώνονται δηλαδή 50 ημέρες μέχρι τη λήξη του σχολικού έτους για τη διεξαγωγή των πάσης φύσεως εξετάσεων.

Αν σε αυτές τις ημέρες προσθέσουμε περίπου άλλες 10 ημέρες εξετάσεις τον Σεπτέμβριο για τους μεταξεταστέους, τότε «κλείνουμε» δύο μήνες, από τους 9 μήνες του σχολικού έτους, αφιερωμένους στις Εξετάσεις! Μπορεί να υπάρξει εκπαιδευτικό σύστημα σε εποχές «κοινωνιών γνώσης και πληροφορίας» με τέτοια χρονική σχέση διδασκαλίας και εξετάσεων; Μπορεί να ανταποκριθεί ένα τέτοιο εκπαιδευτικό σύστημα στις φοβερές προκλήσεις της εποχής έχοντας έναν εξεταστικό βρόχο που συνεχώς επεκτείνεται αφαιρώντας χρόνο διδασκαλίας;

Σημειωτέον ότι και στα Πανεπιστήμια οι περίοδοι των εξετάσεων συνολικά τείνουν να διαρκούν όσο και η περίοδος της διδασκαλίας και έρευνας. Όταν, μάλιστα, έχουμε καταλήψεις – φαινόμενο σχεδόν «θεσμικό» –, τότε η συνολική περίοδος των εξετάσεων είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη της ουσιώδους λειτουργίας των πανεπιστημίων. Ενίοτε, μάλιστα, μπορεί να συμβεί και το εξής εκπληκτικό / μοναδικό φαινόμενο για τα πανεπιστημιακά ευρωπαϊκά (παγκόσμια;) πράγματα: μόλις τελειώνει μια εξεταστική περίοδος να αρχίζει η επόμενη!! Διαπιστώνεται, λοιπόν, έστω και κάπως πρόχειρα, ότι η παρακμιακή αντίληψη έχει διαβρώσει πολλές πλευρές του δημόσιου βίου μας και δεν είναι μόνο πρόβλημα «κορυφής», της πολιτικής σφαίρας.

Η επέκταση του χρόνου των εξετάσεων δεν μειώνει μόνο τον χρόνο της διδασκαλίας στο σχολείο, αλλά επιφέρει και μια νέα τροφοδότηση του ρόλου των εξετάσεων σαν να είναι η κύρια αποστολή της εκπαίδευσης. Φαίνεται έτσι ότι η διδασκαλία υπηρετεί τις εξετάσεις και όχι το αντίστροφο, που είναι και το ορθολογικό. Αλλά αυτό δεν δημιουργεί παιδαγωγικό έλλειμμα και μορφωτικό κενό; Επίσης, η χρονική επέκταση των εξετάσεων συνεργεί στην περαιτέρω δραματοποίηση των εξετάσεων και μάλιστα των εξετάσεων για την πρόσβαση των μαθητών στα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Αλλά σε αυτή την περίπτωση γνωρίζουμε ότι οι μαθητές της Γ΄ Τάξης του Λυκείου σταματούν την φοίτησή τους στο λύκειο πριν από την τυπική λήξη. Έτσι εφέτος, περίπου δύο εβδομάδες πριν τη διακοπή των γιορτών του Πάσχα, οι μαθητές έχουν φυλλορροήσει και οι αντίστοιχες τάξεις τους υπολειτουργούν. Τροφοδοτείται, δηλαδή, η ολοένα και πιο γρήγορη απομάκρυνση των μαθητών από τις σχολικές αίθουσες.

Βέβαια το φαινόμενο δεν είναι σημερινό. Ας διαβάσουμε ένα σχετικό δημοσίευμα / απόσπασμα: «Τελευταία εβδομάδα των μαθημάτων. Οι τάξεις στο λύκειο άδειες. Οι μαθητές μας μέτρησαν τις απουσίες τους, λογάριασαν τα περιθώριά τους και έκριναν ότι μπορούν να λείψουν. Σκασιαρχείο; Για κολύμπι με τον αμφίβολο ήλιο του Μάη; Για γλυκά όνειρα του πρωινού ύπνου; Για κάποια παράνομη βόλτα το ζευγαράκι στο πάρκο; Όχι δα! Για μελέτη. Για σκληρή προετοιμασία Πανελληνίων. Για ιδιαίτερα μαθήματα. Για να μπορέσουν επιτέλους να πάνε μπροστά στις σπουδές τους. Κι εμείς που νομίζαμε ότι όλο το χρόνο ιδροκοπώντας τα βοηθάμε να προχωρήσουν». Πρόκειται για ένα κείμενο από την «Αργώ», επίσημη περιοδική έκδοση της Ο.Ι.Ε.Λ.Ε. του Ιουνίου 1981.

Τριάντα χρόνια μετά και έχουμε το ίδιο αρνητικό σύμπτωμα ενισχυμένο με τις τρέχουσες εξελίξεις. Είναι δυνατόν να ασχοληθούμε με τα πιο ουσιώδη εκπαιδευτικά ζητήματα, όταν δεν (μπορούμε να) επιλύουμε τα δευτερεύοντα; Είναι δυνατόν να μειώνουμε διαρκώς την καθαρή εκπαιδευτική λειτουργία των σχολείων, όταν όλοι γνωρίζουμε ότι πρέπει να ενισχύσουμε τα μορφωτικά προσόντα των νέων που αποκομίζουν από το σχολείο; Και, αν αυτό το γεγονός προκύπτει εξαιτίας κάποιων οικονομικών λόγων, μείωσης των εξόδων – με το να μην γίνονται εξετάσεις τον Ιούλιο -, δεν θα μπορούσε να γίνει μια διαφορετική ρύθμιση; Ελπίζω ότι στη νέα πρόταση του Υπουργείου Παιδείας, δεδομένης και της μείωσης των μαθημάτων, ο χρόνος των εξετάσεων θα μειωθεί προς όφελος της ουσιαστικής λειτουργίας των σχολείων.

  1. 09/06/2011 στο 8:44 ΜΜ

    Ξέχασες Νίκο να αναφέρεις ότι κάθε χρόνο 10 μέρες πριν την 28η Οκτωβρίου, την 17η Νοεμβρίου και την 25η Μαρτίου παραλύουν τα σχολεία. Αποτέλεσμα μετά τις κατευθύνσεις να αδειάζουν οι τάξεις. Άρα το πραγματικό διάστημα που γίνεται μάθημα είναι δραματικά λιγότερο από αυτό που αναφέρεις.

    Σε μια χώρα που θα σεβόταν αυτό που είναι ταγμένο να κάνει το σχολείο, οι δοκιμές για τις παρελάσεις και τις χορωδίες θα γίνονταν το απόγευμα ή το Σάββατο (με πληρωμένους τους καθηγητές).

    Αλλά εδώ δυστυχώς δεν μας νοιάζει για το αν μάθουν τα παιδιά γράμματα, αρκεί να δείξουμε «πολιτιστικό έργο» ή παρέλαση «στρατιωτικού τύπου» σε βάρος της πραγματικής αιτίας που λειτουργούν τα σχολεία, δηλαδή της εκπαίδευσης. Άλλωστε οι χορωδίες και οι παρελάσεις «συνεπαίρνουν» τα πλήθη.

    Δημήτρης Μιχαηλίδης Φυσικός Λυκείου

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: