Αρχική > εκπαίδευση, εκπαιδευτικός > Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ Η «ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ» ΤΗΣ ΟΛΜΕ / Σχετικά με το Προεδρικό Διάταγμα για την «Αξιολόγηση»

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ Η «ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ» ΤΗΣ ΟΛΜΕ / Σχετικά με το Προεδρικό Διάταγμα για την «Αξιολόγηση»


Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ Η «ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ» ΤΗΣ ΟΛΜΕ

Άποψη του Θωμά Γεωργιάδη

Γραμματέα του Δ. Σ. της Α’ ΕΛΜΕ Αθήνας

Εκπροσώπου της «Προοδευτικής Ενότητας Καθηγητών»

 

Αγαπητοί συνάδελφοι

Η ανοιχτή αυτή επιστολή γράφεται γιατί το κείμενο «της πλειοψηφίας» της ΟΛΜΕ στις 8-1-2014 «Σχετικά με την αυτοαξιολόγηση …» αναφέρεται επικριτικά και απορρίπτει γενικά το θεσμό της αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης. Δεν εστιάζει σε καμία περίπτωση στην προωθούμενη από την κυβέρνηση αξιολόγηση, η οποία είναι σαφώς αντιδραστική – αναποτελεσματική και ξεκάθαρα αναξιοκρατική. Χαρακτηριστική μάλιστα, για του λόγου το αληθές, είναι η αναφορά στο σχέδιο πρακτικού που προτείνουν: «Η αξιολόγηση δεν έχει στόχο να γίνει ο εκπαιδευτικός και το δημόσιο σχολείο καλύτερο για να υπηρετήσει τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των μαθητών».

Επειδή έχουμε ήδη κάνει συγκεκριμένη κριτική τόσο στο σχέδιο του Π. Δ. (10-2-2013) όσο και στο ίδιο το Π. Δ. (21-11-2013), δε θα σταθώ σ’ αυτό, αλλά στις προτάσεις – θέσεις που διατυπώνει «η πλειοψηφία» της ΟΛΜΕ.

● Στο κείμενο «της πλειοψηφίας» της ΟΛΜΕ, από την πρώτη σειρά, «τον αντιδραστικό θεσμό της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας», διατυπώνεται ορθά κοφτά η θέση της διαφωνίας – αντίθεσης σε κάθε μορφή αξιολόγησης στο σχολείο.

Από πότε άραγε είναι η αυτοαξιολόγηση και η αξιολόγηση αντιδραστικός θεσμός; Πώς θα προκύψει η βελτίωση του σχολείου από χρονιά σε χρονιά, αν δεν υπάρχει η παραμικρή μορφή αυτοκριτικής – αυτοαξιολόγησης;

Εμείς οι εκπαιδευτικοί πιστεύουμε ότι το σχολείο είναι χώρος μόρφωσης – διαπαιδαγώγησης, που πρέπει να μένει συνεχώς ζωντανός και να βελτιώνεται, ή μήπως ότι είναι ένα «parking ψυχών» και χώρος για να «περνάμε την ώρα μας»; Δεν νομίζω ότι ισχύει το δεύτερο!

Δεν είναι λίγοι οι εκπαιδευτικοί που προσφέρουν δωρεάν ώρες ενισχυτικής στήριξης των αδύνατων μαθητών, ή που ασχολούνται με πλήθος προγραμμάτων και δραστηριοτήτων εκτός των υποχρεώσεων τους. Γιατί το κάνουν; Είναι μόνο η προσπάθεια να καλυφθεί το κοινωνικό κομμάτι των οικονομικών δυσκολιών των μαθητών ή θέλουν να βοηθήσουν και στη βελτίωση τους;

Τα ερωτήματα είναι πολλά και πολύ σκληρά και πρέπει κάποια στιγμή να τα απαντήσουμε με το χέρι στην καρδιά, αντί να δίνουμε βήμα ενίσχυσης στις αντιδραστικές απόψεις και θέσεις της κυβέρνησης πάνω στο θέμα.

● Αναφέρεται στο κείμενο «με τις σημερινές συνθήκες, της καπιταλιστικής κρίσης και της αποδόμησης και διαφοροποίησης του δημόσιου σχολείου, επιχειρείται να αθωωθούν οι κυβερνητικές ευθύνες για τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές, αφού η αξιολόγηση επιχειρεί να μεταφέρει τα ταξικά αποτελέσματα της πολιτικής της Ε.Ε.-επιχειρήσεων-κυβέρνησης στο μαθητή, στον εκπαιδευτικό, στο γονιό, στη σχολική μονάδα.»

Υπήρξε στην Ελλάδα χρονική περίοδος που δεν είχαμε καπιταλισμό; Ο καπιταλισμός, σύμφωνα με την Μαρξιστική θεωρία, δεν είναι πάντοτε σε κρίση; Όταν το 1997, στο 8ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, προβάλλαμε τη δική μας εκπαιδευτική προοδευτική θέση για την αξιολόγηση, ήμασταν σε καθεστώς σοσιαλισμού ή κομμουνισμού;

● Πότε έπαψαν, στ’ αλήθεια, να «πλήττονται τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών και υποβαθμίζεται – απαξιώνεται ο εκπαιδευτικός», όπως αναφέρεται ότι πραγματοποιείται αυτή την περίοδο στο κείμενο; Οι διαδικασίες που προβάλλονται στο κείμενο και με τις οποίες εκφράζεται η υποβάθμιση – απαξίωση πάντοτε υπήρχαν, άλλες σε μικρότερο και άλλες σε μεγαλύτερο βαθμό, ανάλογα με την περίοδο. Δεν είναι μοναδικά σημερινά φαινόμενα. Πιο έντονα ναι, μοναδικά και σημερινά όμως όχι.

Αυτό όμως αναιρεί το δικαίωμα και την υποχρέωση ταυτόχρονα της άλλης θέσης – άποψης;

● Στη θέση του σχολείου «των επιχειρήσεων», «της χορηγίας», «της εμπλοκής επιχειρηματικών φορέων», «του άκρατου ανταγωνισμού», που αναφέρεται στο κείμενο, εμείς τι αντιπαραβάλουμε; Τι προωθούμε; Τι προβάλλουμε;

Υπερασπιζόμαστε αυτό που υπάρχει σήμερα; Ένα καθεστώς, δηλαδή, που «μπάζει» από παντού και μας οδηγεί στην αγκαλιά της κυβέρνησης και των αντιδραστικών προτάσεων και λύσεων; Ή πρέπει να προτείνουμε και να διεκδικούμε ένα σχολείο ανοιχτό – δημοκρατικό και με ευκαιρίες επιμόρφωσης – βελτίωσης και εξέλιξης των εκπαιδευτικών; Δεν νομίζω ότι θα διαφωνήσει κανείς, στα λόγια τουλάχιστον, ως προς τη δεύτερη επιλογή.

Πως θα γίνει όμως αυτό; Με αυτόματο πιλότο; Ή θα περιμένουμε από την εκάστοτε εξουσία να το πραγματοποιήσει, ενώ εμείς θα είμαστε ταμπουρωμένοι πίσω από μια σταθερή και στείρα άρνηση ; Με το να λέμε παντού και πάντα μόνο όχι θα λύσουμε το πρόβλημα;

● Είναι βέβαιο ότι η ποσόστωση είναι τεράστιο αγκάθι και πρόβλημα στη βαθμολογική – μισθολογική εξέλιξη των εκπαιδευτικών, αλλά και στο σύνολο του Δημόσιου τομέα. Είναι ένα πρόβλημα που συσπειρώνει το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων και πάνω σ’ αυτό μπορεί να αναπτυχθεί συγκεκριμένος αγώνας από την ΑΔΕΔΥ και τα Σωματεία για την κατάργησή του. Η θέση, επομένως, για «ακώλυτη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη και η αποσύνδεσή της από την αξιολόγηση» είναι σωστή. Είναι θέση που συσπειρώνει όλους τους εκπαιδευτικούς, όλο το Δημόσιο τομέα.

Λάθος και ολέθρια είναι η θέση για «όχι κάθε μορφής αξιολόγηση» .

● Αλήθεια, αν αύριο κληθούν να κυβερνήσουν αυτόν τον τόπο κάποιοι απ’ αυτούς που σήμερα ψηφίζουν και υπογράφουν τέτοιες θέσεις, τι θα κάνουν στο θέμα της αξιολόγησης; Το έχουμε θέσει επανειλημμένα από το 16ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ έως σήμερα και απάντηση δεν έχουμε πάρει!! Άς είναι μπορούμε να περιμένουμε, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι απάντηση δεν θα πάρουμε!

● Είναι βέβαιο ότι οι συντηρητικές κυβερνήσεις θα ονομάσουν «αξιολόγηση» οποιαδήποτε διαδικασία τους βολεύει για να εφαρμόσουν αντιλαϊκές πολιτικές – απολύσεις κ. ά.. Το ζητούμενο όμως από την μεριά μας είναι «εφόσον αυτοί προωθούν αντιδραστικές λύσεις εμείς θα ταμπουρωθούμε στην άρνηση»;

Αν το προοδευτικό κίνημα είχε κρατήσει αυτή τη στάση όλα αυτά τα χρόνια της ζωής του, καμιά προοδευτική λύση δεν θα είχε πραγματοποιηθεί!!

● Σήμερα η κυβέρνηση προωθεί άμεσα σε πρώτο βήμα την αυτοαξιολόγηση. Την προωθεί μάλιστα με τέτοιο τρόπο, ώστε στα σχολεία οι εκπαιδευτικοί να κάνουν τις ίδιες διαδικασίες και εργασίες που κάνουν άτυπα χρόνια τώρα. Η ΟΛΜΕ καλεί τους εκπαιδευτικούς να αποφασίσουν συλλογικά να μη συμμετάσχουν στη διαδικασία της «αυτοαξιολόγησης».

Πιστεύω, αγαπητοί συνάδελφοι «της πλειοψηφίας» της ΟΛΜΕ, ότι οδηγείτε το εκπαιδευτικό συνδικαλιστικό κίνημα σε μια μεγάλη και οδυνηρή ήττα. Ζείτε έξω από την πραγματικότητα του σχολείου και της εκπαίδευσης!!

Η θέση σας για «Διαγραφή από τις ΕΛΜΕ των Περιφερειακών Διευθυντών, των Διευθυντών Εκπαίδευσης και των Σχολικών Συμβούλων που θα εμπλακούν στην αξιολόγηση.» είναι η απαρχή της διάσπασης του Συνδικαλιστικού μας Κινήματος.

Τι θα γίνει με τους Δ/ντές των σχολείων οι οποίοι θα εμπλακούν στη διαδικασία της αξιολόγησης; Τι θα γίνει με τους συναδέλφους που θα θελήσουν να αξιολογηθούν ακόμα και μ’ αυτό το αντιδραστικό καθεστώς; Θα πλακωθούμε μεταξύ μας στο ξύλο; Όλοι αυτοί θα διαγραφούν;

Οι παρατάξεις ΣΥΝΕΚ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΠΑΜΕ, που προτείνουν αυτές τις λύσεις στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, πραγματοποιούν άλλες κινήσεις στα Πρωτοβάθμια Σωματεία που «ελέγχουν» (βλέπε συλλόγους πρωτοβάθμιας εκπ/σης – Σύλλογος «Αθηνά»). Εκεί καλούν τους Σχολικούς Συμβούλους σε συσκέψεις και διαπιστώνουν ότι οι Σχολικοί Σύμβουλοι είναι στο πλευρό μας.

Αυτό που εμείς φωνάζαμε από το καλοκαίρι του 2012, ότι οι Σχολικοί Σύμβουλοι δεν είναι αντίπαλοί μας και θα πρέπει να οικοδομήσουμε τις μεγαλύτερες δυνατές συμμαχίες, να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο εκπαιδευτικό μέτωπο με βάση την επερχόμενη αξιολόγηση, το διαπιστώνουν σε επίπεδο πρωτοβάθμιου σωματείου, έστω δειλά και χαμηλόφωνα, σήμερα.

Τι ισχύει όμως τελικά; Έχουμε συμμάχους για να πορευτούμε μαζί τους ή είμαστε ανάδελφοι;

Προτείνετε, αγαπητοί συνάδελφοι, μια επώδυνη διαδικασία (διαγραφή), η οποία, όπως γνωρίζετε πολύ καλά, είναι εξαιρετικά δύσκολη να πραγματοποιηθεί με πιστή τήρηση των καταστατικών διαδικασιών. Προτείνετε μία λύση που μας οδηγεί ολοφάνερα σε διάσπαση.

Ποιόν κοροϊδεύετε επιτέλους;

Με βάση όλα τα παραπάνω πιστεύω ότι η διαμορφωμένη πλειοψηφία της ΟΛΜΕ είναι ξεκάθαρα συντηρητική.

Τα πρώτα σημάδια τα είδαμε στη διαχείριση της απεργίας του Σεπτεμβρίου, όταν αναίτια και χωρίς προοπτική οδήγησαν τον κλάδο στην δεύτερη 5νθήμερη απεργία, σπαταλώντας πολλές δυνάμεις. Το βλέπουμε ολοκάθαρα και σήμερα, με την ιδεολογική και πολιτική θέση που καταθέτουν για την αξιολόγηση. Δεν αρκεί, συνάδελφοι, να κρατάμε κάποια σημαία της αριστεράς και να διεκδικούμε δάφνες.

Η αριστερά δεν ήταν ποτέ ενάντια στην πρόοδο.

Αθήνα 11-1-2014

 

Άποψη του Θωμά Γεωργιάδη – Γραμματέα της Α’ ΕΛΜΕ Α΄Αθήνας

Εκπροσώπου της «Προοδευτικής Ενότητας Καθηγητών»


Σχετικά με το Προεδρικό Διάταγμα για την «Αξιολόγηση»

Ø ΟΧΙ στην ελεγχόμενη – μονόπλευρη και χειραγωγημένη αξιολόγηση

Ø ΝΑΙ στην ποιοτική – πολύπλευρη και αντικειμενική αξιολόγηση

Συνάδελφοι

Πρόσφατα δημοσιοποιήθηκε το Προεδρικό Διάταγμα (Π. Δ.) του ΥΠΑΙΘ σχετικά με την αξιολόγηση (ΦΕΚ 240 Α/5-11-2013). Πάνω σ’ αυτό έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

1. Ελάχιστες διαφοροποιήσεις και τυπικού χαρακτήρα έχει από την πρόταση που παρουσιάστηκε πριν από 9 μήνες περίπου.

2. Πρόκειται για μονόπλευρη «αξιολόγηση» των εκπ/κών (εκπ/κή, διοικητική). Πουθενά δεν τίθεται θέμα για αξιολόγηση στο πρόγραμμα σπουδών, σε δομές, βιβλία κ.α

3. Η διαδικασία της «αξιολόγησης» είναι μονοπρόσωπη (κάθε αξιολογούμενος αξιολογείται μόνο από ένα άτομο) σε όλα τα στάδιά της και κάθε ένας στον τομέα του.

4. Η «αξιολόγηση», της κορυφής της «πυραμίδας» είναι καθαρά πολιτική και καμία σχέση δεν έχει με την εκπαίδευση καθώς:

α) Δύο Γεν. Δ/ντές του Υπουργείου και ο Πρόεδρος του Ι.Ε.Π (πολιτικές κατά βάση θέσεις) «αξιολογούν» τους Περιφερειακούς δ/ντές (πολιτική θέση) στον τομέα τους.

β) Οι Περιφερειακοί δ/ντές και ο Πρόεδρος του Ι.Ε.Π (πολιτικές θέσεις) «αξιολογούν» τους προϊσταμένους των τμημάτων επιστημονικής-παιδ/κής καθοδήγησης (ΕΠΚΑ) (πολιτική κατά βάση θέση)

γ) Οι Περιφερειακοί δ/ντές και οι προϊστάμενοι των τμημάτων επιστημονικής-παιδ/κής καθοδήγησης «αξιολογούν» τους σχολικούς συμβούλους και τους Δ/ντές Δ/νσης. Οι δ/ντές εκπ/σης «αξιολογούν» τους δ/ντές των σχολείων, οι οποίοι κατόπιν μαζί με τους σχολικούς συμβούλους «αξιολογούν» τους εκπαιδευτικούς.

Ø Η αξιολόγηση απαιτεί αντικειμενικότητα σε όλα τα στάδιά της. Συνεπώς στην κορυφή της αξιολογικής πυραμίδας θα πρέπει να υπάρχει ανεξάρτητη αρχή η οποία ελέγχει και αξιολογεί τα στελέχη της εκπ/σης και αντικειμενικοποιεί την διαδικασία της αξιολόγησης.

5. Αναφέρεται (Άρθρο 2 παρ. 4): «Οι εκπαιδευτικοί που κατέχουν θέση στελέχους δεν μπορούν να ασκούν καθήκοντα αξιολογητή αν δεν έχουν προηγουμένως επιμορφωθεί σχετικώς» (η υπογράμμιση δική μας). Στο άρθρο 25 αναγράφεται: «Κατά την πρώτη εφαρμογή του παρόντος: Αξιολογούνται κατά προτεραιότητα οι εκπαιδευτικοί που κατά την 31η Μαΐου του 2014 συπληρώνουν τον ελάχιστο χρόνο που απαιτείται για την προαγωγή από τον βαθμό που κατέχουν στον επόμενο βαθμό …»

Δηλαδή μας λένε ότι μέσα στους επόμενους 3 περίπου μήνες (είναι και Χριστούγεννα) θα επιμορφώσουν ουσιαστικά κάποιες χιλιάδες Δ/ντές Σχολείων και Σχολικούς συμβούλους ώστε να ξεκινήσει ουσιαστικά η αξιολόγηση (!!).

Το γράφουν αυτό την στιγμή που από τον Απρίλη έως τον Ιούλιο του 2013 επιμορφώθηκαν στο ΕΚΔΔΑ μερικές εκατοντάδες Δ/ντές σχολείων στη «Διοίκηση Εκπ/κών μονάδων»

Ø Η διαδικασία αξιολόγησης απαιτεί κατάλληλα στελέχη για να την πραγματοποιήσουν. Είναι πλέον παραπάνω από αναγκαία η λειτουργία σχολής στελεχών εκπ/σης η οποία είναι αναγκαία για την εκκίνηση της διαδικασίας αξιολόγησης και δεν αρκεί μια τυπική και αμφισβητήσιμη «αξιολόγηση».

6. Γιατί δίνεται μεγάλη βαρύτητα στην βαθμολογία του δ/ντή του σχολείου (βαρύτητα 1,5 – «διορθώθηκε» το προηγούμενο 2 που ήταν στην πρόταση και «έβγαζε μάτι») όταν του σχολικού συμβούλου είναι α: 0,75, β: 0,5, γ: 1,25, δ: 1 ;

Πότε επιμορφώθηκε, ελέγχθηκε ή αξιολογήθηκε ο δ/ντής του σχολείου ότι είναι σε θέση να επιτελέσει ορθά το έργο αυτό;

Όσοι εκπ/κοί ήταν υποψήφιοι για δ/ντές κατά τις τελευταίες κρίσεις αλλά και το σύνολο των εκπ/κών το γνωρίζουν καλά αυτό.

7. Όταν κάποιος εκπ/κός κρίνεται ελλιπής, τότε σύμφωνα με το Π. Δ., παραπέμπεται στο άρθρο 8 του ν. 4024/2011 (Άρθρο 16 παρ. 5) και εγγράφεται στον πίνακα μη προακτέων.

v Με ποια προοπτική; Την εφεδρεία και την απόλυση;

Είναι γνωστή η ορθή άποψη πως: όταν επιδιώκεις βελτίωση και αναβάθμιση της εκπ/σης, είναι απαραίτητη η ύπαρξη και πραγματοποίηση επιμόρφωσης ώστε να βελτιωθεί ο εκπ/κός και να διορθωθούν οι τυχόν αδυναμίες προς όφελος των μαθητών και της εκπ/σης.

Ø Γιατί, χωρίς επιμόρφωση, πως θα μπει στην τάξη ο «κακός» – μη προακτέος εκπ/κος; Δεν θα «στραβώσει» τους μαθητές; Πώς θα είναι ωφέλιμος στην εκπ/ση;

Ø Πώς υλοποιείται ο υπ’ αριθ. 1 σκοπός αυτής της «αξιολόγησης» (σύμφωνα με το Π.Δ., άρθρο 2) που: «είναι η βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού τους (των εκπ/κών) έργου προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας»;

Στο άρθρο 17 παρ. 3 αναφέρεται: «Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο αξιολογηθείς εκπαιδευτικός έχει κριθεί ως «ελλιπής» σε κάποιο κριτήριο, ο αξιολογητής οφείλει να προτείνει κατάλληλες μορφές επιμόρφωσης, ενδοσχολικής κυρίως φύσης.» (sic) (!!) Αυτό αναφέρεται όλο – όλο για επιμόρφωση . Ποια εκπαίδευση θέλουν όσοι συντάσσουν τέτοια Π.Δ ;

8. Ο συνδυασμός της βαθμολογίας από τα κριτήρια «αξιολόγησης» με τα ποσοστά εξέλιξης από βαθμό σε βαθμό του ν. 4024/2011, θα δημιουργήσουν τραγελαφικές καταστάσεις καθώς, συνάδελφοι που θα έχουν κριθεί με βαθμό «πολύ καλός» θα παραμένουν στάσιμοι – μη προακτέοι λόγω της ποσόστωσης του ν. 4024/2011 (άρθρο 7 παρ.6) ( από Ε στον Δ μέχρι 90%, από Δ στον Γ μέχρι 70%, από Γ στον Β μέχρι 50%, από Β στον Α μέχρι 30%)

Ø Είναι φανερό ότι βασική πρόθεση της κυβέρνησης είναι να κρατήσει καθηλωμένους οικονομικά όσο γίνεται περισσότερους εκπ/κους και καμία πρόθεση για βελτίωση τους δεν υπάρχει, γιατί άλλως θα έπρεπε να καταργήσει τις ποσοστώσεις του ν. 4024.

9. Οι όποιες ενστάσεις των εκπαιδευτικών θα εξετάζονται από τις «Επιτροπές Αξιολόγησης Εκπαιδευτικού Έργου (Ε.Α.Ε.Ε.) (;;) (Πως στελεχώνονται – ποιος ο ρόλος τους ;)

10. Κατά την εκπ/κή «αξιολόγηση» δεν λαμβάνονται υπ’ όψη λάθη, παραλείψεις ή και αδυναμίες του υπάρχοντος προγράμματος σπουδών και της δομής του εκπ/κού συστήματος. (Διαφορές των σχολείων με βάση την κοινωνική τους σύνθεση, μαθήματα κατεύθυνσης και μαθήματα γενικής παιδείας Β΄& Γ΄ Λυκείου (ιδιαίτερα στην Γ΄)).

11. Ο Σύλλογος διδασκόντων είναι ανύπαρκτος σ’ όλη την διαδικασία της «αξιολόγησης». Η αντίληψη αυτή, να αγνοείται παντελώς ο Σύλλογος διδασκόντων, δείχνει ολοκάθαρα ότι η επιδίωξη αυτής της αξιολόγησης είναι να μην υπάρξει κανένα ποιοτικό όφελος ή χαρακτηριστικό στην κατεύθυνση της αναβάθμισης της παιδείας.

· Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αναδείξει την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητά του.

· Να προβάλουμε, να στηρίξουμε και να επικαιροποιήσουμε τις αποφάσεις του 8ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ

Αθήνα 21-11-2013

 

About these ads
  1. Κανένα σχόλιο ακόμα.
  1. No trackbacks yet.

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 77 other followers

%d bloggers like this: